| تبليغات | X |
حسین پناهی دژکوه در ۱۳۳۵ در روستای دژکوه از توابع شهرستان کهگیلویه (دهدشت-سوق)در استان کهکیلویه و بویراحمد متولد شد. پس از اتمام تحصیل در بهبهان به توصیه و خواست پدر برای تحصیل به مدرسه ی آیت الله گلپایگانی رفته بود و بعد از پایان تحصیلات برای ارشاد و راهنمایی مردم به محل زندگی اش بازگشت.چند ماهی در کسوت روحانیت به مردم خدمت می کرد.
تا اینکه زنی برای پرسش مساله ای که برایش پیش آمده بود پیش حسین می رود. از حسین می پرسد که فضله ی موشی داخل روغن محلی که حاصل چند ماه زحمت و تلاش ام بود افتاده است، آیا روغن نجس است؟
حسین با وجود اینکه می دانست روغن نجس است، ولی اینرا هم می دانست که حاصل چند ماه تلاش این زن روستایی، خرج سه چهار ماه خانواده اش را باید تامین کند، به زن گفت نه همان فضله و مقداری از اطراف آنرا در بیاورد و بریزد دور،روغن دیگر مشکلی ندارد.
بعد از این اتفاق بود که حسین علی رغم فشارهای اطرافیان، نتوانست تحمل کند که در کسوت روحانیت باقی بماند. این اقدام حسین به طرد وی از خانواده نیز منجر شد.حسین به تهران آمد و در مدرسه ی هنری آناهیتا چهار سال درس خواند و دوره بازیگری و نمایشنامه نویسی را گذراند.
پناهی بازیگری را نخست از مجموعه تلویزیونی محله بهداشت آغاز کرد. سپس چند نمایش تلویزیونی با استفاده از نمایشنامه های خودش ساخت که مدت ها در محاق ماند.
با پخش نمایش دو مرغابی درمه از تلویزیون که علاوه بر نوشتن و کارگردانی خودش نیز در آن بازی می کرد، خوش درخشید و با پخش نمایش های تلویزیونی دیگرش، طرف توجه مخاطبان خاص قرار گرفت.
نمایش های دو مرغابی درمه و یک گل و بهار که پناهی آنها را نوشته و کارگردانی کرده بود، بنا به درخواست مردم به دفعات از تلویزیون پخش شد.
در دهه شصت و اوایل دهه هفتاد او یکی از پرکارترین و خلاق ترین نویسندگان و کارگردانان تلویزیون بود.
به دلیل فیزیک کودکانه و شکننده، نحوه خاص سخن گفتن، سادگی و خلوصی که از رفتارش می بارید و طنز تلخش بازیگر نقش های خاصی بود. اما حسین پناهی بیشتر شاعربود. و این شاعرانگی در ذره ذره جانش نفوذ داشت. نخستین مجموعه شعر او با نام من و نازی در ۱۳۷۶ منتشرشد،این مجموعه ی شعر تا کنون بیش از شانزده بار تجدید چاپ شد و به شش زبان زنده ی دنیا ترجمه شده است.
من زندگی را دوست دارم
ولی از زندگی دوباره می ترسم
دین را دوست دارم
ولی از کشیش ها می ترسم
قانون را دوست دارم
ولی از پاسبان می ترسم
عشق را دوست دارم
ولی از زن ها می ترسم
کودکان را دوست دارم
ولی از ائینه می ترسم
سلام را دوست دارم
ولی از زبانم می ترسم
من!!!
من روز را دوست دارم
ولی از روزگار می ترسم!
کارنامه هنری
فیلم ها :
گذرگاه /گال/تیرباران /هی جو/نار و نی /در مسیر تندباد /ارثیه /راز کوکب/ سایه خیال/چاووش /اوینار /هنرپیشه/مهاجران /مرد ناتمام /روز واقعه/آرزوی بزرگ/بلوغ /مریم مقدس /قصه های کیش ( اپیزود اول، کشتی یونانی ) /بابا عزیز
مجموعه های تلویزیونی :
محله بهداشت/گرگها/رعنا/آشپزباشی/کوچک جنگلی/روزی روزگاری/مثل یک لبخند/ایوان مدائن/خوابگردها/هشت بهشت/امام علی/همسایه ها/دزدان مادربزرگ/آژانس دوستی/شلیک نهایی/آواز مه
کتابها:
من و نازی/ستاره/چیزی شبیه زندگی/دو مرغابی درمه/گلدان و آفتاب/پیامبر بی کتاب/دل شیر
علاوه بر اینها دو نوار با شعر و صدای حسین پناهی نیز منتشر شده است.«سلام خداحافظ» و « ستاره».
جوایز :
>> کاندید سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد (مهاجران)
[ دوره ۱۱ جشنواره فیلم فجر (مسابقه سینمای ایران) - سال ۱۳۷۱ ]
>> کاندید سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد (در مسیر تندباد)
[ دوره ۷ جشنواره فیلم فجر (مسابقه سینمای ایران) - سال ۱۳۶۷ ]
>> کاندید سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد (سایه خیال)
[ دوره ۹ جشنواره فیلم فجر (مسابقه سینمای ایران) - سال ۱۳۶۹ ]
>> برنده دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش اول مرد (سایه خیال)
[ دوره ۹ جشنواره فیلم فجر (مسابقه سینمای ایران) - سال ۱۳۶۹ ]
حسین پناهی در روز ۱۴ مرداد بر اثر ایست قلبی در منزلش فوت کرد ولی پیکر او در خانه اش واقع در خیابان جهان آرا در حالی که سه روز از مرگش می گذشت توسط دخترش پیدا شد.
به بهشت نمی روم اگر مادرم آنجا نباشد .
این جهانی که همش مضحکه و تکراره
تکه تکه شدن دل چه تماشا داره!
چه میهمانان بی دردسری هستند مردگان
به شمعی و سکوتی قانعند .
من می خوام برگردم به کودکی
نمی شه . کفش برگشت به پامون کوچیکه
پل برگشت توان وزن ما رو نداره
غیر از باقری، مرد قاچاقچی معروف به آقای پ هم با شکایت این مرد روستایی به زندان افتاد تا جرمش مشخص شود. اکنون هر دو به قرار وثیقه آزاد هستند تا در آینده با تشکیل دادگاهی موضوع پیدا شدن مجسمه تاریخی حل شود. این در حالی است که جلیل رحمانی، مدیرکل اداره میراث فرهنگی ایذه در گفتگو با مهر وجود چنین مجسمهای را در حد یک شایعه میداند و میگوید: موضوع یافتن این مجسمه مربوط به 3 سال پیش است. ما نمیدانیم آیا واقعا چنین مجسمهای وجود داشته یا نه، اما به هر حال پیگیر این موضوع هستیم. از سوی دیگر، یکی از فعالان میراث فرهنگی در استان خوزستان با بیان اینکه روستای شمی در شهرستان ایذه از نظر تاریخی و کشف آثار باستانی بسیار باارزش است، به کشف مجسمه مرد اشکانی در چند سال پیش در همین منطقه از شهرستان ایذه اشاره میکند و تاکید دارد: با این اوصاف و داشتن اطلاعات تاریخی این منطقه، اظهارنظر یک فرد روستایی مبنی بر پیدا شدن مجسمهای شبیه به مرد اشکانی دور از ذهن نیست. دبیر انجمن دوستداران میراث فرهنگی تاریانا خوزستان هم میگوید: افرادی که این مجسمه را پیدا کردهاند بهترین شاهد برای اثبات وجود چنین مجسمهای هستند. از سوی دیگر، با فرض اینکه چنین مجسمهای وجود دارد باید پیگیر یافتن مجسمه و جلوگیری از معامله آن توسط دلالان باشیم. (نقل از روزنامه جام جم)
گويند زرتشت ، چون موسم اسپند به ابرکو رسيد ، با دست خود بذر سرو بر اين دشت فشاند و بر مردمان نويد داد که درختی در آن ميان بماند تا ببيند درفش ، فرزندش ، بهرام ، پادشاه صبح دم رستاخيز را کوير ابرکوه را که درمی نوردی ، به پيرترين ساکن کويرهای جهان خواهی رسيد. سرو 5هزار ساله ابرکوه را اگر مسن ترين موجود زنده جهان بناميم ، چندان به بيراهه نرفته ايم.
در ايران باستان ، کاشتن درخت از اهميت بسيار بالايی در طبقات مختلف جامعه برخوردار بوده است. در نگاره ها و آثار باستانی مانند حجاری های دوره هخامنشی در تخت جمشيد، نماد درخت و به طور خاص ، سرو آورده شده است.
در فرهنگ زرتشتيان آمده است : سرو به دليل آن که درختی هميشه سبز است ، همواره در ايران اهميت خاصی داشته است و سرو 5هزار ساله ابرقو نيز که آن را سرو زرتشت می نامند، نمادی از همين امر به شمار می رود.
غير از نگاره ها و حجاری ها در پارچه بافی ها هم به گونه ای گياه ، درخت و همان سرو خميده که بعدها در فرهنگ ايرانی ترمه ناميده شده ، ديده می شود. سرو ابرقو در ديگر هنرهای ايرانی نيز به چشم می خورد.
مينياتور بهترين مجال برای شناسايی اين درخت کهنسال است که به شکلی منحصر به فرد در آثار هنرمندان اين مرز و بوم جلوه کرده است. سرو ابرقو، اين نگين سبز کوير ايرانيان در تمامی جهان به عنوان نمادی از زندگی و زيبايی معرفی شده است.
اين در حالی است که در کشور ما بسياری حتی از وجود اين جاذبه گردشگری بی خبرند. چندی پيش ، دانشمندانی از ژاپن و روسيه پس از بازديد از سرو ابرقو عمر آن را تا 8000 سال برآورد کردند؛ اما الکساندر روف ، دانشمند روسی عمر اين درخت را ميان 4000تا 4500سال برآورد کرده است.
حمدالله مستوفی هم در کتاب نزهت القلوب که در سال 740هجری قمری گردآوری شده است ، درباره اين سرو آورده است : آنجا سروی است که در جهان شهرتی عظيم دارد. چنانچه سرو کشمير و بلخ شهرتی داشته و اکنون اين از آنها بلندتر و بزرگ تر است.
حتی برخی مورخان پارا فراتر نهاده و معتقدند نهال اين درخت را يافث ، پسر نوح کاشته است. اختلاف نظر بسيار و درباره چند هزار سال سن اين زنده ترين موجود تاريخ دنيا هم نمی تواند از اهميت اين جاذبه گردشگری کشورمان بکاهد.
پيرترين موجود زنده دنيا با 25متر ارتفاع ؛ 18متر محيط و 5/11 متر اندازه دور تنه در قلب ايران آرام آرام زندگی می گذراند. با اقداماتی نظير آفت کشی و آزادسازی حريم اين سرو تاريخی که سال گذشته از سوی سازمان ميراث فرهنگی و گردشگری استان يزد صورت گرفته است اکنون سرو 5هزار ساله ابرقو براحتی می تواند نفس بکشد.
عبدالعظیم شاه كرمی، متخصص سازه و ژئوتكنیك و مسئول برسی های پاسارگاد، در مورد استفاده از روش پی دو پوشه گفت: برسی ها روی سازه های پاسارگاد نشان میدهد كه مهندسان هخامنشی ٢٥٠٠سال پیش در زیر سازه های این مجموعه دو پی میساخته اند تا بتواند ضربه های ناشی از زلزله و لغزش را بگیرند و سازه ها در هنگام زلزله در این منطقه زلزله خیز آسیبی نبینند.
وی با اشاره به اینكه استفاده از این روش ابتكاری كه اكنون آخرین تكنیك مقاوم سازی سازه ها است و در ٢٥٠٠ سال پیش نشان دهنده كامل مهندسی سازه و اقلیم است، گفت: زیر سازه های مجموعه پاسارگاد دو پی وجود دارد.پی اول از جنس سنگ و ملات ساروج است و پی دوم كه روی سطح كاملاً صاف پی اول جای گرفته تنها از جنس سنگ ساخته شده و میتواند روی پی ثابت اول ارتعاش پیدا كند.
برسی های انجام شده در سازه های پاسارگاد به خصوص تل تخت و زندان سكندر ویا آرامگاه كمبوجیه نشان میدهد كه مهندسان هخامنشی علاوه بر استفاده از پی دو پوش با توجه به سست بودن خاك منطقه و سنگینی سازه ها، پی این مجموعه را در عمق زیاد و سطح گسترده تری ساخته اند.
شاه كرمی در مورد علت استفاده از این تكنیك گفت: ایجاد پی سازه های این منطقه در عمق زیاد و گستردگی بیشتر نسبت به سطح سازه ها مانع اختلاف نشست و جلوگیری از ترك خوردگی و فرسایش سازه ها می شود.
به گفته شاه كرمی با توجه به استفاده از روش پی دو پوشه، گسترده و پی عمیق در این مجموعه مهندسان هخامنشی دو مشكل اختلاف نشست و زلزله در این منطقه را حل كرده اند.
مهندسان هخامنشی ٢٥٠٠ سال پیش برای جلوگیری از ریزش سازه های مجموعه پاسارگاد كه در منطقه زلزله-خیز ساخته شده اند از روش ابتكاری در پی به صورت "پی دو پوشه" استفاده كرده اند كه امروزه در ساخت پی نیروگاه های هسته ای و سازه های حساس به كار گرفته می شود.
روش پی دو پوشه، تكنیكی در مهندسی سازه و زلزله است كه مهندسان پیش از ساخت سازه، از دو پی روی هم استفاده می كنند. پی اول به صورت ثابت است و پی دوم روی پی اول ساخته شده و دارای قابلیت ارتعاش است. استفاده از این روش باعث میشود كه مقاومت سازه ها تا بیش از ٧ ریشتر بالا برود و در هنگام زلزله با حركت سازه ها در قسمت پی، ضربه زازله گرفته شود و سازه آسیب نبیند. از این روش هم اكنون در ساخت سازه های حساس در كشورهای زلزله خیز از جمله ژاپن استفاده میشود.
